BLOG


1 mei 2010
Kermiskoersen in Geldrop


Tot nu reed ik twee wegkoersjes: het NK voor Journalisten in 2008 en 2009. Met een stuk of twintig overenthousiaste (veelal) sportverslaggevers in 40 kilometer uitmaken wie zich een jaar de best fietsende journalist van het land mag noemen. Vorig jaar won ik, met een goede dosis geluk. Toch had ik nog steeds niet het gevoel een echte wegkoers gereden te hebben. Het rijden van zo'n koers staat echter al erg lang ergens bovenaan m'n verlanglijst. Sinds dit jaar heb ik weer een licentie. Lange tijd hield mijn meer dan tien jaar oude racefiets me tegen om te starten in een amateurwedstrijdje. Dit weekeinde kon ik niet naar Houffalize vanwege werk. Toch wilde ik per se koersen.Dus moest het krakkemikkige vehikel er toch aan geloven: met koninginnedag stond ik aan de start van de Ronde van Geldrop voor Amateurs A en B. En ik heb er van genoten.

Wat ik nog niet wist toen ik de knoop door had gehakt, was dat ik mijn vuurdoop ging beleven tijdens een ECHTE kermiskoers. Voor de start was mijn wedstrijd dan ook al voor een deel geslaagd. Ik had de geur van oliebollen geroken, kermisklanten door microfoons horen schreeuwen en ik had oude mannetjes met wielerpetjes op hun hoofd met klapstoeltjes langs het parcours zien zitten. Heerlijk sfeer , en dan mocht ik ook nog zelf meerijden! Een minpuntje: deze kermiskoers ging niet rondom de kerk, maar er alleen langs op. Het had het verhaal helemaal compleet gemaakt.

Ik mag dan redelijk wat marathons gereden hebben, zo zenuwachtig als ik gisteren voor de start was heb ik lang niet meer meegemaakt. Deze zenuwen werden veroorzaakt door een aantal onzekerheden:

A) Kan ik het tempo aan?

B) Durf ik de bochten hard te nemen?

C) Gaat het regenen?

D) Gaan die gasten op me schelden als ik gaten ga laten vallen?

E) Gaat m'n racert het redden?

Goed. De start. Ik kan rustig zeggen dat ik tussen de tachtig starters veruit het meest ongesoigneerd er bij stond. Ik had als enige beenstukken aan - ik had wat te verbergen zullen we maar zeggen - en ik denk dat ik niet lieg dat elk wielsetje dat er aan de start stond duurder was dan mijn fiets in totaal. Ach, who gives a fuck dacht ik, ik ga er gewoon van genieten. Om maar met de deur in huis te vallen: het ging erg lekker. Startend op de achterste rij reed ik vrij makkelijk naar voren in het peloton. Het begon al snel te regenen en ondanks dat kon ik het bochtentempo makkelijk volgen. Dat ging haast automatisch. Na een ronde of drie wist ik me even te nestelen in een kopgroep van drie, pakte twee punten voor de leidersprijs, maar heel veel harder kon ik niet. Na driekwart ronden werden we weer teruggepakt.

Na dat kopgroepje nam ik mezelf twee dingen voor: ik ga hem uitrijden en ik wil een keer door de speaker omgeroepen worden. Dat laatste lukte al vrij snel, toen ik na een ronde of negen op kop van het peloton - in achtervolging op een kopgroep - langs start/finish reed. De rest van de koers kenmerkte zich door een drietal periodes: voorin het peloton meerijden en gaten dichtrijden, een ronde of drie herstellen en een slotfase met weer vol voorin meeknoepen. Het rondje was vrij bochtig. Vooral de tweede bocht na start/finish was een killer. Na die smalle draai moest ik elke keer een gat van een meter of drie dichtrijden. Nou hoor ik jullie zeggen: neem die bocht dan harder, herder. Maar daar lag het niet aan: ik ging in het wiel de bocht in, kwam in het wiel de bocht uit maar miste overduidelijk de explosiviteit om snel weer op te trekken. Gelukkig kon ik elke keer het gat dichten.

Voor het peloton reed bijna de hele wedstrijd een eenzame koploper (Edwin Raats, met hem stond ik nog samen op het podium van het WK Bier-Bike-Bier van 2006) en een achtervolgende groep. Edwin brak in de enerlaatste ronde zijn spaak en won dus niet, met het peloton kregen we de achtervolgende groep niet meer te pakken. Na dertig ronden mochten we afsprinten voor plek zoveel (geen idee hoe groot de achtervolgende groep was), alleen maakte ik daar weer de fout door me een ronde te vergissen. Op bijna dezelfde manier zoals ik 2008 een podiumplek op het NK Journalisten verspeelde, dacht ik nu dat we nog een ronde moesten en hing ik te ver achter in het peloton om prijs te rijden.

Als 26e kwam ik binnen, van de 31 uitrijders op ongeveer 80 starters. 60 kilometer met een gemiddelde van 39km/u. Erg tevreden en dit gaan we vaker doen! Nu nog ff sparen voor een nieuw raceframepje..
Reageren

Terug