BLOG


20 september 2010
Pech tijdens het NK

Dat is niet echt relaxt, na een paar kilometer van de wedstrijd (het NK) die je met rood omcirkeld hebt in je agenda. Draai je het asfalt op, sluit je net aan bij de eerste groep, zie je dat achter je een gat valt, snij je de volgende bocht naar rechts aan en voelt dan een heel groot probleem. Een slappe achterband. Je rijdt tegen beter weten in (misschien valt het mee!) nog een kilometer door en moet dan toch van de fiets om een binnenbandje te steken. Een groot, dik, zwart kruis door een goed resultaat. Zeker als je je enige CO2-patroon verspeelt, je tevergeefs een bouwmarkt in gaat voor een pomp (het was de Fixet, wat je in goed Groesbeeks uitspreekt als Fiks Ett, dat terzijde), je erg traag geholpen wordt en pas na lange tijd een patroon krijgt van iemand anders (Rutger, thanks!).

Ik had onbewust gegokt en verloren. Vrijdagmiddag kwam dankzij superservice van Jelle van Singlespeed.nl (niet alleen voor bikers zonder versnellingen overigens) m'n wedstrijd-achterwiel met nieuwe lagers van Jelle en een redelijk versleten Racing Ralph van mezelf binnen. Zonder twijfel dat lichte wiel op m'n bike geschroeft (schijf extra goed vastgezet) en voor de zekerheid nog wat extra latex erin gedaan. Zaterdagochtend vanwege twijfel en weinig druk nog een beetje erbij en in het uur voor de start leek de band goed druk te houden. Normaalgesproken blijft een band met latex als ie rolt altijd wel op druk. Deze keer dus niet. Leermomentje nummer zoveel van dit jaar. Volgende keer op zeker een binnenbandje erin ploppen!

Goed, omdat er een aantal supporters langs het parcours stonden toch maar doorgefietst zonder al te veel goesting. In het mooie laatste stukje van de eerste ronde zag ik als een echte pedaleur de charme Bikefreak-patron Herwin Wetters voor me rijden en dat bracht het koersgevoel weer een beetje terug. Wetters (2.00m) ken ik langer dan vandaag en wijselijk besloot ik niet op het vlakke naar hem toe te rijden, maar te wachten tot de korte steile klimmetjes weer begonnen. Insteek was om wat knechtwerk (na de Transalp heb ik de smaak te pakken) te gaan verrichten, maar waar ik in de Alpen nog wat uit kon richten voor onze vrienden van Peerkes, bleef het zaterdag bij drie slokken uit een bidon. Ik nestelde me voor Herwin op kop, voelde iets van honger op komen en toen Herwin me binnen een minuut voorbij raasde met de opmerking "Rij eens door, van deze stukken moet ik het hebben", had ik de tourmodus van de eerste twintig kilometer weer te pakken. Passages waar het normaal geen probleem is om de grote plaat rond te draaien, ploeterde ik nu met de ketting tegen de spaken aan omhoog. Maar ook dan bereik je de finish.


Het was m'n laatste finish van dit wedstrijdseizoen. Een niet zo'n spetterend jaar als vorig jaar, maar voldoende beleefd voor een mooie terugblik. Die volgt binnenkort. Nu toch tijd over, want die fiets blijft even ongepoetst in de schuur!

Reageren

Terug