BLOG

11 februari 2010

Ideale lijn

Je bent tegenwoordig niet eens meer verbaasd als er sneeuw valt en het blijft liggen. Vandaag dus maar weer een besneeuwd bos in. Had ik totaal geen zin, maar het viel eigenlijk nog best mee: ik was de eerste en enige mountainbiker op de route van Alphen. Het bos was maagdelijk wit, het pad nog onaangeroerd op een paar - zo vermoedde ik - reesporen na. Het eerste mountainbikespoor dat ik maakte bracht me op een idee.

Het eerste rondje reed ik op m'n standaard manier (dat wil zeggen, zeker in de sneeuw, zonder risico en met een beperkte bochtensnelheid). Het tweede rondje volgde ik als in een autoracespelletje op de computer m'n voorgaande ronde en probeerde ik mijn lijnen in de bochten te verbeteren. Ging best aardig, al viel wel weer een terugkomend foutje op: te hard de bocht in en moeten bijremmen in de bocht. Moeten we wat aan gaan doen.

Een training waar ik vanwege het weer totaal geen zin in had, werd zo toch een mooie training. Dat kwam echter niet alleen door het oefenen op de ideale lijn, maar vooral door de drie reetjes die ik - serieus - bijna van hun sokken reed. Mijn vermoeden over de sporen die ik zag was dus juist. Genieten. Dat kon zelfs de dertien kilometer snijdende wind tegen op de terugweg niet verpesten.


Bedenk de witte achtergrond er maar even bij


Terug